Op 30 mei overleed Roger De Cock op 93-jarige leeftijd te Aarsele. Hij was toen de oudste, nog levende winnaar van de Ronde van Vlaanderen, die hij in 1952 in helse weersomstandigheden had binnengehaald. Meteen kreeg een heroïsche anekdote uit de Tour de France van 1951 weer persaandacht. Hoe hij met o.a. Wim Van Est, op dat moment de eerste Nederlandse gele truidrager ooit, mee voorop was in de Pyreneeën. Hoe de Nederlander in de afzink van de Col d’Aubisque de dieperik indook. Hoe Roger bij hem in de buurt bleef, om hulp schreeuwend naar voorbij snellende renners en volgers. Hoe niemand stopte. Hoe een huilende Van Est dan toch met aan elkaar geknoopte fietstubes 70m uit het ravijn werd gehaald. Van Est verwierf na die Tour trouwens faam (en centen) door de PR-slogan van horlogemerk Pontiac: "Zeventig meter viel ik diep, mijn hart stond stil, maar mijn Pontiac liep ... ."      

Roger de cock 1  Roger de cock 2

In maart van datzelfde jaar 1951 had Roger De Cock Parijs-Nice op zijn palmares geschreven. Einde april 1952 zegevierde Wim Van Est in Nokere Koerse (zie foto links). Roger De Cock slaagde er niet in om Kruisems Mooiste te winnen. Hij werd wel twee keer 2de: in 1950 (zie rechtse foto, links naast winnaar Jules De Poorter) en in 1954. In 1958 werd hij nog 9de. In 1953, een jaar na De Cock, was Wim Van Est de sterkste in de Ronde van Vlaanderen. Twee iconische renners, die met elkaar verbonden blijven in de sportannalen door die ene, beruchte Pyreneeëerit in de Tour van 1951, maar die bovendien ook het podium wisten te halen te Nokere ! (foto's copyright www.nokerekoerse.be).